*சிந்தனைப்பூக்கள்.*

எனக்காக நீ மலர்ந்தாயென்று
எனக்குள்ளே எத்தனை ஆனந்தம்..
நெஞ்சுக்குள் நீ இருந்து..
நினைவுகளை மீட்பதனால்..
துள்ளல் இசை பாடி
மனம் தினமும் மகிழ்கிறது..!

ஆனால்…
உனது உள்ளம் மட்டும்..
ஊமையாய் இருப்பதனால்
காலத்தின் கட்டாயத்தால்
என் காதலும்
காலாவதி ஆகிடுமோ..
என்றெண்ணி … எனக்குள்ளே..
காதல் குறியிட்டு
காதல் கணக்கொன்றை
வகுத்துப் பார்த்தும்.. விடையாக..
உன்பெயர்தான் வந்ததுவும்..
ஏன் கண்ணே…..?

…சிவனேஸ்…

இளமை எட்டிப்பார்த்ததனால்
மனம் தட்டிப்பார்த்தது
உன் இதயத்தை.

கட்டிப்போட்ட என் ஆசைகளை..
கட்டவிழ்த்துப் பார்த்து
கவிதை பாடச்சொன்னது
உன் இளமை.

இளமையின் எதிர்பார்ப்பால்..
நமக்குள் ஏற்பட்டது காதல்.

காதல் அறுவடைக்காய்
காத்திருக்கும் காதலர்களுள்
நாமும் காதலர்களாய்..
காத்திருந்து காதல் வளர்ப்போம்.

…சிவனேஸ்…

கண்ணே மணியே என்பார்.
தேனே திரவியமே
தெவிட்டாத   தெள்ளமுதே
நீயின்றி என்வாழ்வு
கானல் நீராகிவடும்
கனியமுதே என்காதலை
ஏற்றுக்கொள்வாயா….?

என்றெல்லாம் கூறி
தன் வாலிபப் பசிக்கு
இரைதேடத் துடித்திடுவார்.

காலம் கைகொடுத்தால்
மண மேடையில்
உனை இருத்தி
அருந்ததி பார்த்து
அக்கினி சாட்சியுடன்
மாலையிட்டு மனைவியாக்கி
மகிழ்ந்தும் கொள்வார்.

ஆனால்..
சொன்னபடி சீதனம்
வந்து சேராவிட்டால்
உன்னை சினக்கவும்
தயங்கார் பெண்ணே….!
இதுதான் உலகம்.

…சிவனேஸ்…

ஓ…. மனமே….!
வாழ்க்கைக்கு ஓர் துணையை
தேடுகிறாய் நீ…..
வரப்போகும் மனைவி
இப்படித்தான் இருக்கவேண்டுமென்று…
எப்படியெல்லாமோ கனவுகளில்…
சஞ்சரித்து மகிழ்கிறாய்.

எத்தனையோ எடுத்துச் சொல்லியும்
ஏன்……….
சொந்தமென்றால் பரவாயில்லை
இது பிறத்தியென்று…சொல்லி
தரகரிடமும் துருவி துருவி
விசாரித்து விளங்கியும்…
விளங்காததுபோல் தேடுகிறாய்
உனக்குள்ளே இன்னுமொருபெண்ணை.

இப்படி உன்னை
தினமும் ஏமாற்றி ..
இன்னும் எத்தனை நாள்
இப்படியே அலைவாய்……..?
உணர்ந்து கொள்வாயா….?
ஒன்றை மட்டும்…!

என் வாதம் தப்பென்று
நீ நினைத்தால் தப்புத்தான்…
ஆனாலும் என்வாதம் சரியென்று
எனக்குள்ளே நான் மகிழ்வேன்.

இந்த உரிமை
எங்களுக்கும் உண்டென்று …
நீ விரும்பும்
அந்த மங்கை…
உன்னை விரும்பாது போனால்
என்ன செய்வாய்…?

ஏக்கங்களும் தவிப்பும்
உன்னை வதைக்கும்.
நெஞ்சோரம் அமர்ந்திருக்கும்
நினைவுகளால் மனம்
நினைத்து நினைத்து அழும்.

வாடிய மலர்கள்
ஒருபோதும் மாலையாகாது.
இது படைத்தவர் இட்ட கட்டளை.
உன்னால் வாடிய மலர்கள்
மாலைக்காக ஏங்கும்போது
உன்னை வாழவும் விடாது.

சிந்திக்கத் தெரியாத
மனித மனங்களாலும்..
சிறைப்படுத்தி சிரித்து மகிழும்
சீதன அரக்கனாலும்
சினங்கொண்ட மங்கையரின்
உள்ளத்து குமுறல்களால்…
எனக்குள் தோன்றிய சிந்தனைகளை
இங்கே…
சில வரிகளால் கிறுக்கியுள்ளேன்…
இதை சரியென்பீர்களா …..இல்லை
பிழையென வாதிப்பீரகளா….?

… சிவனேஸ்…

அன்பே…..!
மௌனம் கலைவதெப்போ…..?
மன்னன் மனம் மகிழ்வதற்கு.
சோகம் கலைவதெப்போ…….?
நீ…… என்
சொந்தக்குயில் ஆவதற்கு.

நமக்குள்ளே ஓருறவு
துளிர்விட்டு பல்லாண்டு…
இவ்வுறவை வெளிப்படுத்த…
யார்முதலில் என்பதுதான்
நமக்குள்ளும்   ஒரு போட்டி..

நல்மனங்கள் பயப்படும்தான்….!
நாமறிந்த காதலிது.
ஆனாலும்….
நினைவுகளை சுமந்துள்ளம்
எத்தனைநாள் வாடுவது.
சொல் கண்ணே…….?

உன்காந்த விழிபட்டு
கவர்ந்திட்ட….
என் இதயம்
களிப்படைந்து துள்ளியதை
எப்படி நான் எடுத்துரைக்க…

நினைவுகளால் உனைவடித்து
நெஞசிற்குள் மறைத்துவைத்து
நான் காணும் கனவுகள்
நனவாகும் நாள் வருமா…..?

காலம் நம்முறவை
கண்டு கரைசேர்க்குமென..
காத்திருந்தால்
நெஞ்சில் விழுந்திடுமோ
திரை என்று
கொள்ளுது மனம் பீதி..

காதல் பதியம்வைத்து
காத்திருந்த இதயம்
கலங்குவது கண்டு
உதிராதோ உன் உதட்டால்
ஒரு வார்த்தை
நம்முறவு நிஜமென்று.

…சிவனேஸ்…

www.thamilworld.com/forum/index.php?showtopic=1931